Τα μπλόκα υπήρξαν η πιο σκληρή μορφή μαζικής τρομοκρατίας που εφάρμοσαν οι Ναζί και οι Έλληνες συνεργάτες τους. Τα μπλόκα σχεδιάζονταν από τους άνδρες της Ειδικής Ασφάλειας της Ελληνικής Χωροφυλακής και υλοποιούνταν από τα Τάγματα Ασφαλείας, με την εποπτεία ολιγάριθμων Γερμανών αξιωματικών και στρατιωτών.

21 Ιουλίου 1944. Απαγχονίζονται στο Χαρβάτι (Παλλήνη) 50 μέλη του ΕΑΜ, σε αντίποινα για το θάνατο τριών Γερμανών αξιωματικών. 

ΑΘΗΝΑ ΜΑΥΡΟΥ (1926-1944)

Με κρύα ανατριχίλα θυμάται ακόμα η Κοκκινιά το μεγάλο μπλόκο της 17 Αυγούστου του 1944. Διακόσια παλικάρια ντουφεκίστηκαν τη μαύρη εκείνη μέρα στη «Μαρτυρική μάντρα» της Οσίας Ξένης. Κι ανάμεσά τους η Αθηνά Μαύρου.

Δεν είχε κλείσει τα 17 της χρόνια. Απ’ το 1943 ήτανε οργανωμένη στην ΕΠΟΝ. Έτρεχε στη γειτονιά να βοηθήσει τους καταδιωκόμενους, να παρηγορήσει τις μανάδες που χάνανε τα παιδιά τους, ν’ ανακουφίσει τους φυλακισμένους. Ήτανε αρραβωνιασμένη κι έπλαθε τα πιο όμορφα όνειρα για τη ζωή. Κι οραματιζότανε τις μέρες της λευτεριάς, τότε που κι η δικιά της αγάπη θα τράνεβε ακόμα πιο πολύ. Μα τα όμορφα όνειρα κυλίστηκαν στο αίμα εκείνη τη μέρα στη μαρτυρική μάντρα.

Ήτανε 6½ η ώρα το πρωί όταν την πήρανε απ’ το σπίτι της. «Ποια είναι η Αθηνά;», μούγκρισε ο προδότης με τη μάσκα. «Εγώ είμαι», φώναξε η αδερφή της. Μα η Αθηνά πετάχτηκε στη μέση κι ατρόμητη κι αγέρωχη φώναξε στους δήμιους: «Όχι, εγώ είμαι, τι θέλετε;». Θέλουν να την πάρουν μισόγυμνη, μα αυτή αντιστέκεται. Δεν τους αφήνει να την πλησιάσουν ώσπου να ντυθεί. Στη μάντρα της λένε κάποιοι συναγωνιστές της να φύγει, σε μια στιγμή που της δίνεται η ευκαιρία. Μα αυτή τους απαντάει: «Θα μείνω εδώ με τ’ άλλα τα παιδιά. Κι ό,τι γίνει ας γίνει για όλους».

Η σφαγή αρχίζει. Πολλοί λιποψυχούν κι η Αθηνά που φοβάται μη μαρτυρήσουν τους φωνάζει: «Κλειστό το στόμα, μη κάψετε κι άλλα σπίτια». Μαζί με δυο άλλες λεβέντισσες, την Κούλα και τη Διαμάντω, στήθηκε στον τοίχο. Και δέχτηκε με το κεφάλι ψηλά το θάνατο…

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ (1918-1943)

Σαν Επονίτης πού ήτανε είχε κάνει τον πόλεμο τραγούδι. Και ξεχώριζε για το καλό του τραγούδι. Στην πόλη μέσα, σε απόμερες γωνιές και στα σκοτεινά υπόγεια, μάθαινε στους συναγωνιστές του τ’ αντάρτικα τραγούδια. Και στο βουνό σαν ανέβαινε για δουλειά συνδέσμου, άφηνε τη φωνή του ξέγνοιαστη και κρουστάλλινη ν’ αγκαλιάσει τις λεύτερες ραχούλες. Εκεί γινότανε άλλος άνθρωπος - ανάπνεε κι άνοιγε τα στήθια του να ρουφήξουν όλο τον αέρα της λευτεριάς και να τον μεταφέρουν στον κάμπο, στις σκλαβωμένες πολιτείες. Κι οι αντάρτες, κάθε φορά σαν ανηφόριζε στα μονοπάτια, τον γνώριζαν απ’ τα τραγούδια του. Κι έλεγαν «τ’ αηδόνι, ο Χάρης μας έρχεται».

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1918. Με τη σκλαβιά έδειξε πως κρατάει απ’ τη γενιά των Κολοκοτρωναίων. Τρέχει από χωριό σε χωριό κι από πόλη σε πόλη, πετάει από βουνό σε βουνό, ως τη μέρα που οι προδότες του ’κοψαν το δρόμο. Τον έπιασαν έλληνες χωροφύλακες ― επικεφαλής τους ήταν ο Γκεσταπίτης Γιάννης Καλιάνος. Τον έφεραν στο Στρατοδικείο. Οι Στρατοδίκες μόνιμοι έλληνες αξιωματικοί σαν τον Μπονστακόπουλο και τον Παπαγεωργίου, τον Τρίκα κλπ. Τον καταδίκασαν. Ήτανε βαρύ το έγκλημά του γιατί πολεμούσε για τη λευτεριά της Πατρίδας, γιατί βοηθούσε τους αντάρτες, γιατί δεν έγινε Ταγματα-αλήτης. Οι Γερμανοί έκαναν τα χρέη του δημίου και στις 22 Απρίλη του 1943, μαζί με άλλους Πατριώτες εκτελέσανε και τον Χαρίλαο Κατσούλη.

Τα τραγούδια του δεν ξανακούστηκαν στα σκοτεινά υπόγεια και οι αντάρτες για πολύ καιρό περίμεναν ν’ ακούσουν το αηδόνι τους - ώσπου μια μέρα έμαθαν το μαντάτο. «Ο Χάρης Τουφεκίστηκε και την ώρα του θανάτου του τραγουδούσε».

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ

Ένα παλικάρι 24 χρονών. Ένας νέος ηθοποιός με πλούσιο ταλέντο που του χαμογελούσε το αύριο. Μια ψυχή που τη φλόγιζε η αγάπη για τη λευτεριά και που δεν ήξερε τι θα πει συμβιβασμός.

Τον είδαμε πολίτη στην πλατεία του Συντάγματος με τη ματωμένη σημαία να προχωρεί νικητής μέσα στη φωτιά.

Τον είδαμε ντυμένο μαχητή του ΕΛΑΣ στο θρυλικό λόγο των Σπουδαστών «Λόρδο Βύρωνα» να πολεμάει μέρα-νύχτα.

Πληγωμένος από όλμο δεν θέλησε να φύγει από την πρώτη γραμμή. Έμεινε εκεί κοντά στα παιδιά της σπουδάζουσας και πολεμούσε.

Ο Κώστας Κορδάτος ήταν ένας άφοβος επονίτης. Αυτό το διαλεχτό παλικάρι το βρήκε η δολοφονική σφαίρα στις 23 του Μάρτη στο πεδίο του Άρεως.

Σαν σήμερα πριν 17 χρόνια στις 9 και 30 το πρωί της 7 Ιούνη του 1935, πέθανε ο μεγάλος σοβιετικός βιολόγος Ιβάν Βλαδιμήροβιτς Μιτσούριν, που τ' όνομά του συνδέεται αδιάρρηκτα με το νέο, ανώτερο σταθμό ανάπτυξης της ματεριαλιστικής επιστήμης για τη ζωντανή φύση.

Υπήρξε ο θεμελιωτής της επιστημονικής επιλογής των φρούτων, των βοτρυοειδών και άλλων καλλιεργειών στην ΕΣΣΔ. Προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες στην ανάπτυξη της γενετικής γενικά, ιδιαίτερα όμως στη γενετική των οπωροκαλλιεργειών και των βοτρυοειδών. Σε αυτόν οφείλεται και η ίδρυση ενός πειραματικού φυτωρίου, το οποίο αναγνωρίστηκε ως ίδρυμα μεγάλης κρατικής σημασίας και το 1934 αναδιοργανώθηκε με τη μορφή του Κεντρικού Γενετικού Εργαστηρίου στο οποίο δόθηκε το όνομά του. Για το επιστημονικό του έργο τιμήθηκε με πολλές κρατικές διακρίσεις, ενώ η πόλη που αποτέλεσε την έδρα του ινστιτούτου του μετονομάστηκε σε Μιτσουρίνσκ το 1932
Ο Μιτσούριν γεννήθηκε στις 28 Οχτώμβρη του 1855 στην περιοχή του Ριαζάν. Η ζωή του διακρίνεται σε δυο ριζικά διαφέρουσες μεταξύ τους περιόδους. Την προεπαναστατική και τη σοβιετική.


Πριν τη Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση ο Μιτσούριν ζούσε μέσα στην ανέχεια.

Η τσαρική κυβέρνηση δεν τον βοηθούσε στις έρευνές του, ούτε αναγνώριζε το μεγάλο πατριωτικό έργο του. Με την ανοχή της και παρά τη θέλησή του, τους καρπούς των ερευνών του εκμεταλλεύονταν οι αμερικάνοι. Για να εξοικονομήσει τη γη, τα βιβλία, τους σπόρους και τ' άλλα απαραίτητα για τις μελέτες του μέσα, αναγκάζονταν, μετά τη δεκαεξάωρη υπηρεσία του σαν ιδιωτικός και σιδηροδρομικός υπάλληλος να δουλεύει στο σπίτι του σαν ωρολογοποιός και επισκευαστής μηχανημάτων ακρίβειας. Να στερείται τα πιο απαραίτητα για τη ζωή. Αρκετές φορές έζησε σε αχυροκαλύβες και πολλές φορές η οικογένειά του δείπνησε μόνον με ψωμί και κρεμμύδι όπως αναφέρει στις αναμνήσεις του.


Παρ' όλα' αυτά απέρριψε με αγανάκτηση τις συμφεροντολόγες δελεαστικές προτάσεις του αμερικάνικου υπουργείου γεωργίας να του πουλήσει τις βοτανικές συλλογές του και να πάει στην Αμερική όπου του εξασφάλιζαν πλουσιοπάροχα μέσα και για τον ίδιο και για τις επιστημονικές έρευνές του.


Με τη κατάληψη της εξουσίας από το λαό και πριν ακόμα σταματήσουν καλά καλά στους δρόμους οι πυροβολισμοί, ο Μιτσούριν παρουσιάστηκε στις αρχές με τη δήλωση :

* «Εγώ θέλω να δουλέψω για την νέα εξουσία».



Η σοσιαλιστική επανάσταση του δημιούργησε όλες τις ευνοϊκές συνθήκες για ν' αναπτύξει την επιστημονική δουλιά του. Η δράση του μεγάλου μεταμορφωτή της φύσης βρήκε πλέρια υποστήριξη από το Λένιν και το Στάλιν. Το μικρο κτήμα του Μιτσούριν μεταβλήθηκε σε τεράστιο, με χιλιάδες στρέμματα γης, φυτώρια. Ιδρύθηκαν επιστημονικά ινστιτούτα ερευνών με δεκάδες επιστημονικά στελέχη που επεξεργάζονταν και διέδιδαν τις μεγαλοφυείς ιδέες του Μιτσούριν. Το 1934 ο Μιτσούριν έγραφε στο σ. Στάλιν. «Πραγματοποιείται το όνειρο της ζωής μου. Τα πολύτιμα είδη των καρποφόρων φυτών που έβγαλα κινήθηκαν από τις πειραματικές καλλιέργειες όχι προς τους πλούσιους κουλάκους αλλά στους μεγάλους κήπους των κολχόζ και σοβχόζ, αντικαθιστώντας τα μικρής απόδοσης, άσχημα, παλιά είδη».

Ο Μιτσούριν έτρεφε βαθειά ευγνωμοσύνη στο μπολσεβίκικο κόμμα και το σοβιετικό κράτος για τις συνθήκες που του δημιούργησαν για τη δουλιά του. «Το μπολσεβίκικο κόμμα και η σοβιετική εξουσία – έγραφε ο Μιτσούριν – έκαναν το παν για την άνθιση του έργου που άρχισα».

Το κόμμα και το Σοβιετικό κράτος τίμησαν τον Μιτσούριν με τιμητικά έγγραφα, με το παράσημο Λένιν, με γιορτασμούς των πενηντάχρονων και εξηντάχρονων της επιστημονικής του δράσης. Δύο φορές τον επισκέφθηκε στο φυτώριό του ο σ. Μ.Ι. Καλίνιν και κρατούσε μαζί του ταχτική αλληλογραφία. Η Ακαδημία επιστημών της ΕΣΣΔ τον εξέλεξε επίτιμο μέλος της και το Σοβιετικό κράτος κατ' επανάληψη εξέδωσε τα έργα του.

Στον ταυτόχρονο γιορτασμό των ογδόντα χρόνων από τη γέννησή του και των εξηντάχρονων της επιστημονικής δράσης του, ο σ. Στάλιν του έστειλε το ακόλουθο τηλεγράφημά:



Στο σύντροφο Μιτσούριν,

Ιβάν Βλαδιμήροβιτς


Σας συγχαίρω μ' όλη μου την καρδιά Ιβάν Βλαδιμήροβιτς με την ευκαιρία των εξηντάχρονων της καρποφόρας εργασίας Σας για το καλό της μεγάλης μας πατρίδας. Σας εύχομαι υγεία και νέες επιτυχίες στο έργο της μεταμόρφωσης της καρποκαλλιέργειας.


Σας σφίγγω θερμά το χέρι.


Ι. Στάλιν


ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ 7/6/1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

Από τις 14-25 Φλεβάρη 1956 συνέρχονταν το διαβόητο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ. Το σημαδιακό αυτό συνέδριο, θα σηματοδοτήσει την ανατροπή της επαναστατικής γραμμής, την αναρρίχηση του ρεβιζιονισμού στην εξουσία, την αρχή του τέλους της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης.
 

Το 20ό συνέδριο, εγκαινιάζοντας την εφαρμογή μιας αντισοσιαλιστικής πολιτικής, άνοιξε το δρόμο στην καπιταλιστική παλινόρθωση. H αντιμαρξιστική – αντιλενινιστική πλατφόρμα του 20ού συνεδρίου, που συστηματοποιήθηκε σ ένα ολοκληρωμένο αντεπαναστατικό πρόγραμμα ως το 22ο συνέδριο του KKΣE, τον Oκτώβρη 1961, σήμανε την πορεία μιας «ειρηνικής» αποσύνθεσης του σοσιαλισμού και μετασχηματισμού του πρώτου στον κόσμο σοσιαλιστικού κράτους, σε κράτος καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό. Για όσο διάστημα τους ήταν ακόμα απαραίτητο οι ηγέτες του σοβιετικού ρεβιζιονισμού εξακολουθούσαν να εμφανίζονται με περίβλημα σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό. Eδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, η Σοβ. Ένωση αποσυντέθηκε και διαλύθηκε και τυπικά, και το καταστροφικό έργο που εγκαινίασε με το 20ό συνέδριο ο Xρουστσώφ και συνέχισαν ο Mπρέζνιεφ και οι επίγονοί του, ολοκληρώθηκε πέρα για πέρα με τον Γκορμπατσόφ. O σοβιετικός ρεβιζιονισμός, ολοκληρώνοντας την «αποστολή» του, αυτοκαταργήθηκε και οι τελευταίοι κορυφαίοι του ιθύνοντες (Γκορμπατσόφ, Γιέλτσιν, Σεβαρντνάντζε και σία), αφού πέταξαν από πάνω τους τα υπολείμματα απο τα ψευτοκομμουνιστικά ξέφτια με τα οποία καλύπτονταν, παρουσιάστηκαν τέτοιοι ακριβώς όπως ήταν, δηλ. αντικομμουνιστές ως το μεδούλι.
 

Αφετηρία της Καπιταλιστικής Παλινόρθωσης
58 χρόνια ύστερα από το κακόφημο 20ό συνέδριο του KKΣE, αποχτά ξεχωριστή επικαιρότητα να προβληθούν τα θεμελιώδη συμπεράσματα του αντιρεβιζιονιστικού αγώνα, οι θέσεις και οι εκτιμήσεις των μαρξιστών – λενινιστών, που παραμένουν σε πλήρη αντιπαράθεση και σύγκρουση με εκείνες των οππορτουνιστών – ρεβιζιονιστών.Αν και η γενική δημόσια καταγγελία και πολεμική εναντίον του 20ού συνεδρίου, αναπτύχθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και ύστερα, ο αγώνας του ΚΚ Κίνας με επικεφαλής τον Μάο εναντίον του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, ξεκίνησε στην πραγματικότητα την επαύριο κιόλας του 20ού συνεδρίου, το 1956. Ύστερα από το σημαδιακό αυτό συνέδριο, έμμεσα αλλά με πολλή σαφήνεια, σε άρθρα κομματικών οργάνων, ομιλίες ηγετών κ.λπ., σε συζητήσεις με την ηγεσία του ΚΚΣΕ ή σε πολυμερείς συσκέψεις που είχαν σκοπό την επίλυση των προβλημάτων που αναδύθηκαν από το 20ό συνέδριο, ασκήθηκε έντονη κριτική στις ρεβιζιονιστικές θέσεις και προβλήθηκαν αντίστοιχα οι μαρξιστικές-λενινιστικές θέσεις.

Στο λόγο του (στη δεύτερη ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚ Κίνας) το Νοέμβρη 1956, ο Μάο Τσετούνγκ σημείωνε ήδη με εξαιρετική σαφήνεια: «Η εισήγηση του Χρουστσώφ στο 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης αναφέρει ότι είναι δυνατόν η κρατική εξουσία να καταληφθεί με τον κοινοβουλευτικό δρόμο, με άλλα λόγια, δεν είναι πια αναγκαίο για όλες τις χώρες να διδάσκονται από την Oκτωβριανή Επανάσταση. Από τη στιγμή που άνοιξε αυτή η πόρτα, ο λενινισμός, γενικά, πετάχτηκε μακριά».

 

Στον ίδιο λόγο του, ο Μάο, παρατηρούσε επίσης χαρακτηριστικά: «Νομίζω ότι υπάρχουν δύο «σπαθιά»: το ένα είναι ο Λένιν και το άλλο ο Στάλιν. Το σπαθί του Στάλιν πετάχτηκε μακριά τώρα από τους Ρώσους… Πόσο κεφάλαιο διαθέτετε; Μόνο τον Λένιν και τον Στάλιν. Τώρα έχετε εγκαταλείψει τον Στάλιν, και στην πράξη έχετε εγκαταλείψει ακόμα και τον Λένιν, με τον Λένιν χωρίς πόδια ή πιθανόν να έχει μείνει το κεφάλι του μόνο ή με ένα από τα χέρια του κομμένο. Εμείς από τη μεριά μας μένουμε πιστοί στη μελέτη του μαρξισμού-λενινισμού και αντλούμε διδάγματα από την Oκτωβριανή Επανάσταση».

O σοβιετικός ρεβιζιονισμός εμφανίστηκε βαθμιαία ύστερα από το θάνατο του Στάλιν, το 1953. Mια οππορτουνιστική ομάδα με επικεφαλής τον Xρουστσώφ που κούρνιαζε μεταμφιεσμένη δίπλα στον Στάλιν, αφού προετοίμασε το έδαφος και κατάφερε να σφετεριστεί την καθοδήγηση, πρόβαλε ανοιχτά στο 20ό συνέδριο του KKΣE τη ρεβιζιονιστική της πλατφόρμα.
O ρεβιζιονισμός δρα στο όνομα του μαρξισμού, αλλά σημαίνει την υιοθέτηση θεωρητικά και την εφαρμογή πρακτικά των θέσεων της αστικής τάξης εναντίον του προλεταριάτου. O ρεβιζιονισμός ήρθε να ανατρέψει ανεκτίμητα επιτεύγματα και να ανοίξει το δρόμο στην κατεδάφιση των μεγάλων σοσιαλιστικών κατακτήσεων που είχαν πραγματοποιηθεί προηγούμενα κάτω από την καθοδήγηση του Λένιν και του Στάλιν.

Ποια ήταν τα έργα των ρεβιζιονιστών, ύστερα από την άνοδό τους στην εξουσία;
Mε πρόσχημα την «πάλη εναντίον της προσωπολατρίας» ο Xρουστσώφ συκοφάντησε τη δικτατορία του προλεταριάτου και το σοσιαλιστικό σύστημα. Aπορρίπτοντας ολοκληρωτικά το έργο του Στάλιν, απαρνήθηκε στην ουσία το μαρξισμό – λενινισμό που ο Στάλιν είχε υπερασπίσει.

Aκολουθώντας το παράδειγμα του Mπερνστάιν και του Kάουτσκι, οι ρεβιζιονιστές κήρυξαν μια σειρά απο αντιμαρξιστικές θεωρίες, που η εφαρμογή τους οδήγησε στην αλλαγή του χαρακτήρα του σοβιετικού κόμματος και του κράτους.
H δικτατορία του προλεταριάτου καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από το «κράτος όλου του λαού». Aλλά η μόνη εναλλακτική λύση απέναντι στη δικτατορία του προλεταριάτου στη σύγχρονη κοινωνία, είναι η δικτατορία της αστικής τάξης και αυτήν ακριβώς εξέφραζε το «κράτος όλου του λαού».

Tο «κράτος όλου του λαού» δικαιολογούνταν με την αντιμαρξιστική – αντιλενινιστική αντίληψη σύμφωνα με την οποία δεν υπήρχαν ούτε τάξεις ούτε ταξική πάλη στη Σ.E.! Kηρύσσοντας την κατάργηση της πάλης των τάξεων, στην ουσία διεξήγαγαν έτσι ταξική πάλη ενάντια στην εργατική τάξη, που προσπαθούσαν να την αφοπλίσουν και να την αποκοιμήσουν.

Σε αντιστοιχία με το «κράτος όλου του λαού» (ή αλλιώς το «παλλαϊκό κράτος» τους), επέβαλαν πλήρη αλλοίωση στον ταξικό προλεταριακό χαρακτήρα του KKΣE, και από κόμμα του προλεταριάτου, το μεταμόρφωσαν σε «κόμμα όλου του λαού» και στην πραγματικότητα σε κόμμα διαβρωμένο από την αστική ιδεολογία, όργανο εξυπηρέτησης των αντισοσιαλιστικών σκοπών των αναθεωρητών. Aπορρίπτοντας το δρόμο της Oκτωβριανής Eπανάστασης, διακήρυξαν τις αντεπαναστατικές θεωρίες του «ειρηνικού περάσματος», της «ειρηνικής συνύπαρξης» (χρουστσωφικού τύπου), της «ειρηνικής άμιλλας» κ.ά.

Σε όλα τα θεμελιώδη ζητήματα, απαρνήθηκαν στην ουσία το μαρξισμό-λενινισμό, τον καταπάτησαν και τον περιφρόνησαν. Kάτω από αυτές τις συνθήκες πραγματοποιήθηκαν στη Σ.E. ουσιαστικές αλλαγές στη βάση και στο εποικοδόμημα. Eξαλείφτηκαν οι βασικές επαναστατικές κατακτήσεις του σοβιετικού λαού, καταργήθηκαν ή παραμορφώθηκαν σε αντισοσιαλιστική κατεύθυνση οι βασικές οικονομικές δομές και οι πολιτικοί θεσμοί της χώρας.

Aφ ότου ο ρεβιζιονισμός αναρριχήθηκε στην εξουσία, με τη σειρά πολιτικών μέτρων που πήρε προς το συμφέρον της αστικής τάξης, έδωσε μια χωρίς προηγούμενο ώθηση στην ανάπτυξη των αστικών στοιχείων. Eνώ προηγούμενα, στον καιρό του Στάλιν, οι δραστηριότητές τους υποβάλλονταν σε περιορισμούς και καταπολεμούνταν, κάτω από την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού η κοινωνική θέση τους άλλαξε ριζικά, κατέλαβαν κυρίαρχες θέσεις στο κόμμα, την κυβέρνηση και τους διάφορους κρατικούς οργανισμούς και έγιναν το προνομιούχο στρώμα της σοβιετικής κοινωνίας, η κυρίαρχη νέα αστική τάξη.
Tο καθεστώς που οικοδομήθηκε έτσι κάτω από τη ρεβιζιονιστική κυριαρχία, καμιά σχέση δεν είχε με τον πραγματικό σοσιαλισμό και η σοβιετική κοινωνία μπήκε στο δρόμο της παλινόρθωσης, που το τέρμα του είδαμε όλοι ποιο ήταν.

O εγχώριος ρεβιζιονισμός που επιβλήθηκε στο KKE με την πραξικοπηματική 6η Oλομέλεια του 1956 – πνευματικό τέκνο του 20ού συνεδρίου και που διαμόρφωσε τη «δική» του γραμμή κάτω απο τις φτερούγες του σοβιετικού ρεβιζιονισμού των Xρουστσώφ – Mπρέζνιεφ – Γκορμπατσόφ, επιχείρησε ασθμαίνοντας μετά και την τυπική ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στη Σοβ. Ένωση και τις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες, να δώσει εξηγήσεις και ερμηνείες για τα αίτια που την προκάλεσαν. Tις ρηχές, αμήχανες και εντελώς ανυπόληπτες, «πρώτες» εκτιμήσεις τους στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, που δεν τις πήρε κανένας στα σοβαρά, η ηγεσία αυτού του κόμματος υποτίθεται πως τις έχει τώρα «βαθύνει», με πιο φρεσκαρισμένες εκτιμήσεις για τα αίτια της παλινόρθωσης.

H ηγεσία του KKE ούτε θέλει ούτε μπορεί να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα που τα επικύρωσε με κραυγαλέο όσο και οδυνηρό τρόπο η καπιταλιστική παλινόρθωση, αλλά κάνει κάθετι για να συσκοτίσει τα πραγματικά προβλήματα και να συγκαλύψει τις αληθινές αιτίες της καπιταλιστικής παλινόρθωσης καθώς και την ουσία της δικής της γραμμής, καταφεύγοντας τώρα σε νέες, δήθεν, «επιστημονικές μελέτες» που ανασυνθέτουν τις παλιές χρεωκοπημένες οππορτουνιστικές θεωρίες τους σ” ένα νέο υβρίδιο δεξιάς και «αριστερής» αναθεώρησης, όπως είναι οι αλλοπρόσαλλες και αλληλογρονθοκοπούμενες θέσεις τους «για το σοσιαλισμό» που ψήφισε το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, αν και κάνει λόγο για «οππορτουνιστική στροφή» του 20ού συνεδρίου, επιμένει ταυτόχρονα να μιλάει για … «σοσιαλιστική οικοδόμηση» που τάχα συνεχίζονταν (παρά την «οππορτουνιστική στροφή»!) στη Σοβ. Ένωση του Χρουστσώφ και του Μπρέζνιεφ (!) και ­προς δόξα του οππορτουρνιστικού παραλογισμού­ και ως τις μέρες του Γκορμπατσόφ ακόμα!
Η ηγεσία του ΚΚΕ αποστρέφεται τα πραγματικά γεγονότα, και δεν θέλει να διδαχτεί από αυτά. Στις θέσεις του 18ου συνεδρίου του ΚΚΕ, διαβάζουμε πως: «Oι εξελίξεις δεν δικαιώνουν τη συνολική στάση του «μαοϊκού» ρεύματος απέναντι στη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ, το χαρακτηρισμό της ΕΣΣΔ ως σοσιαλιμπεριαλιστικής, την προσέγγιση με τις ΗΠΑ, αλλά και την ασυνέπεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κίνα (π.χ. την αναγνώριση της εθνικής αστικής τάξης ως συμμάχου στην οικοδόμηση κ.λπ.).

Αν και οι θέσεις αυτές προβάλλονται σαν χαμηλόφωνα μουρμουρητά και με δύσπνοια, η ουσία εδώ είναι ότι όχι μόνο αποδοκιμάζεται η «συνολική στάση του «μαοϊκού» ρεύματος», αλλά και συνοδεύεται η απόρριψη της γραμμής του «ρεύματος» αυτού, με κριτική εναντίον του Μάο«από τα αριστερά»(!) Η αναζήτηση κάποιου «άλλοθι», είναι συνηθισμένο καταφύγιο για τους συνεργούς, που ψάχνουν απελπισμένα να βρουν διέξοδο απαλλαγής από τα αδικήματα που διαπράχθηκαν εν γνώσει και με την κάλυψή τους. Η ηγεσία του ΚΚΕ, που δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται, νομίζει πως βρήκε τέτοιο άλλοθι και πως θα συγκαλύψει το δικό της ρόλο, «αποκαλύπτοντας» το υποτιθέμενο δεξιό περιεχόμενο της πολιτικής του Μάο.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, ενός κόμματος που δεν υπάρχει «αρχή» την οποία να μην κακοποίησε και να μην καταπάτησε ασύστολα, φτάνοντας να στηρίζει ως την τελευταία ώρα της ακόμα και την απροκάλυπτα αντεπαναστατική περεστρόικα, εμφανίζεται τώρα σαν πούρος υπερασπιστής των επαναστατικών αρχών. Επιδιώκοντας να εκτρέψουν την προσοχή των ανθρώπων από το 20ό συνέδριο, από τα μέσα ήδη της προηγούμενης δεκαετίας, επιχειρήθηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ να αναδειχτεί τεχνητά η διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς σ” έναν από τους βασικούς εκείνους «παράγοντες» που επέφεραν υποτίθεται βαριές, αρνητικές συνέπειες στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και συνέτειναν τάχα στην ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος!

Αν και οι τωρινές θέσεις του ΚΚΕ από τυπική άποψη μοιάζουν λιγότερο κατηγορηματικές και εμφανίζονται δολιχοδρομώντας να αφήνουν ανοιχτό το θέμα μιας «τελικής αποτίμησης» της διάλυσης της ΚΔ, στην ουσία όχι μόνο διατηρούν ατόφιο το ψεύτικο και παραπλανητικό κατηγορητήριο, αλλά και το διευρύνουν διαρκώς, συνταυτιζόμενοι στην πράξη όλο και πιο ξεκάθαρα με αντιλήψεις που αντλούν από το οπλοστάσιο του τροτσκισμού, που τις αναμασούν θεωρώντας ότι ανακάλυψαν κάτι «καινούριο», και τις λανσάρουν σαν τον πιο ακραιφνή «κομμουνισμό».

Στην ουσία απορρίπτουν όλη τη βασική γραμμή που εφάρμοσε η ΚΔ στην προπολεμική περίοδο, αλλά επίσης και τη διεθνή γραμμή που πρόβαλλε ο Στάλιν στη μεταπολεμική περίοδο. (!) Αυτή την τελευταία με λαθροχειρίες οι «θέσεις» του ΚΚΕ κάνουν προσπάθεια να τη συνδέσουν και λίγο-πολύ να την εξομοιώσουν με εκείνη του Χρουστσώφ και του 20ού συνεδρίου. Φτάνουν να κριτικάρουν με συγκατάβαση και να «διορθώνουν» τον Στάλιν με θεωρητική «κομμουνιστική» πολυγνωσία, ακόμα και για τα «οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού». Υψώνουν τους τόνους ενάντια στο 20ό συνέδριο, αλλά δεν είναι σε θέση, δεν μπορούν και δεν θέλουν να βγάλουν τα επιβαλλόμενα συμπεράσματα.

Τα θεμέλια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και όλα όσα προπαρασκεύασαν το μετασχηματισμό του σοβιετικού κράτους σε άγριο καπιταλισμό και του ρεβιζιονιστικού ψευδοκομμουνισμού σε αφηνιασμένο αντικομμουνισμό, βρίσκονται στο 20ό συνέδριο του 1956.

Η ηγεσία του ΚΚΕ κάνει ό,τι μπορεί για να συσκοτίσει το γεγονός αυτό, να το ξεπεράσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα, και τελικά να το «χωνέψει» στα πλαίσια της γενικής της γραμμής. Ισχύουν εδώ τα λόγια του Λένιν πως «η διαλεκτική της ιστορίας είναι τέτοια, που η θεωρητική νίκη του μαρξισμού υποχρεώνει τους εχθρούς του να φορέσουν μαρξιστική στολή». Έτσι συμβαίνει τώρα, με τις σχετικές τοποθετήσεις για το 20ό συνέδριο, που όψιμα διατυπώνει η ηγεσία του ΚΚΕ.

Τόσο στα παλαιότερα συμπεράσματα, που αποτελούν πάντα σημείο αναφοράς για την ηγεσία του ΚΚΕ, όσο και στα τωρινά που υποτίθεται ότι «βαθαίνουν» στο ζήτημα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, αμετακίνητος κοινός παρονομαστής είναι η διάτρητη θεωρία, σύμφωνα με την οποία από τότε που γεννήθηκαν οι σοσιαλιστικές χώρες ως τη μέρα που ανατράπηκαν τα καθεστώτα αυτών των χωρών, από την Oχτωβτην αρχή του τέλους της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσηςριανή Επανάσταση και τη γέννηση του σοβιετικού κράτους ως την περεστρόικα και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στις χώρες αυτές έχουμε αδιάλειπτα σοσιαλισμό και «σοσιαλιστική οικοδόμηση». Η θεωρία αυτή που αποτελεί πλήρη εξωραϊσμό του ρεβιζιονιστικού ψευδοκομμουνισμού των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, διακηρύσσει με αποκαλυπτική εθελοτυφλία πως: «Η δικιά μας κριτική αποτίμηση γίνεται με δεδομένη την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ και τις υπόλοιπες χώρες»(!)

Η ηγεσία του ΚΚΕ παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της ιστορικής κληρονομιάς του σοσιαλισμού, αλλά στην πραγματικότητα, θεωρώντας σαν «σοσιαλισμό» τα εκφυλισμένα ρεβιζιονιστικά καθεστώτα που δημιούργησε η εγκατάλειψη των επαναστατικών αρχών ύστερα από το 20ό συνέδριο, έτσι δυσφημεί τον πραγματικό σοσιαλισμό.

Πηγή: poreia.net και vathikokkino.com

14-02-2016
Τις μέρες αυτές συμπληρώνονται 60 χρόνια από την πραγματοποίηση του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (14 - 25 Φλεβάρη 1956). Στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το Φεβρουάριο του 1956, έγιναν οβιδιακές μεταβολές στην πολιτικοϊδεολογική γραμμή της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που επηρέασε τα κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο.

Στη διάρκειά του, την τελευταία ημέρα του Συνεδρίου, ο Ν. Χρουστσόφ, σε κλειστή συνεδρίαση, παρουσίασε εισήγηση για «την προσωπολατρία του Στάλιν και τις συνέπειές της» που αρχικά κρατήθηκε μυστική αλλά γρήγορα διέρρευσε στη Δύση.

Η εισήγηση αυτή αποτελούσε μια συρραφή συκοφαντικών και ψεύτικων κατηγοριών ενάντια στον Ι. Β. Στάλιν και τη δράση του στο διάστημα των περίπου 30 χρόνων που αυτός ηγήθηκε της σοβιετικής εξουσίας. Στόχος αυτής της επίθεσης δεν ήταν το πρόσωπο, αλλά οι πολιτικές επιλογές στις οποίες πρωτοστάτησε ο Ι. Β. Στάλιν.

Στην πορεία τα μέλη του προεδρείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ Μάλενκοφ, Καγκανόβιτς, Μόλοτοφ τάχθηκαν ενάντια στη γραμμή του 20ου Συνεδρίου και λίγο αργότερα καθαιρέθηκαν από την ΚΕ.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας μακρύς δρόμος αντιπαραθέσεων, ρήξης και τέλος διάσπασης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Τα μέλη του προεδρείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ Μάλενκοφ, Καγκανόβιτς, Μόλοτοφ τάχθηκαν ενάντια στη γραμμή του 20ου Συνεδρίου και λίγο αργότερα καθαιρέθηκαν από την ΚΕ.

Την ίδια περίοδο το ΚΚ Κίνας διαμαρτύρεται για την ιδεολογική στροφή που σημειώθηκε στο 20ο Συνέδριο,  διαφωνώντας κάθετα με τις νέες κατευθύνσεις που χάραξε το ΚΚΣΕ. Βασικά σημεία της διαφωνίας ήταν ο χαρακτήρας της εποχής, ο πόλεμος και η ειρηνική συνύπαρξη, ο ειρηνικός δρόμος προς το σοσιαλισμό και το ζήτημα του Στάλιν. Έτσι αρχίζει ένας πόλεμος ανακοινώσεων μέσω επιστολών που δημοσιεύονται στον τύπο. Στις δημόσιες αυτές αντιπαραθέσεις συμμετέχουν ενεργά και το ΚΚ Ιταλίας και το ΚΚ Γαλλίας. Ήδη μέσα στο 1956 το ΚΚ Κίνας δημοσιεύει δύο επιστολές προσπαθώντας να καταρρίψει τη νέα γραμμή του ΚΚΣΕ. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα γίνονται προσπάθειες διατήρησης της ενότητας που αποτυπώνονται στη «Διακήρυξη της Μόσχας» (14-16/11/1957) κείμενο που εγκρίθηκε από αντιπροσώπους κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων των σοσιαλιστικών χωρών και στη «Δήλωση της Μόσχας» το Νοέμβριο του 1960 που συμφωνήθηκε από 81 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα από όλο τον κόσμο. Η «Δήλωση της Μόσχας» ήταν και το τελευταίο από κοινού, δημοσιευμένο κείμενο των απανταχού κομμουνιστικών κομμάτων.

Το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν η θρυαλλίδα μιας διαδικασίας ανατροπής της επαναστατικής στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος και ενσωμάτωσης αυτού στο αστικό στρατόπεδο, της αναστροφής της πορείας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της επισφράγισης των αρνητικών εξελίξεων που ήδη συντελούνταν στο πλαίσιο των ταξικών αγώνων στην ΕΣΣΔ αλλά και παγκοσμίως.

Η Ελένη Νικολαίδου είναι καθηγήτρια ιστορικός, υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Πάντειου Πανεπιστημίου. Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στη σινοσοβιετική αντιπαράθεση και ρήξη και τις επιδράσεις της στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας

Αη Στράτης. Καθώς προσεγγίζεις σήμερα το λιμάνι του νησιού, στην καρδιά του Αιγαίου, τίποτα δε σε προδιαθέτει για την ιστορία του. Ενα πανέμορφο χωριό, με εξαιρετικά φιλόξενους κατοίκους σε υποδέχεται. Πρέπει να περπατήσεις λίγα μέτρα νότια στην παραλία για να συναντήσεις, εκεί που αρχίζει η αμμουδιά, αυτό που στην εποχή τους οι ίδιοι οι εξόριστοι είχαν ονομάσει «Λεωφόρο Μπολσεβίκων»! Το παλιό ρέμα που πιο πάνω χωρίζεται σε δυο χειμάρρους, τον Τενεδιώτη και τον Παραδείση. Εκεί μέσα, στις δυο χαράδρες ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των πολιτικών εξόριστων. Κι ανάμεσά τους στο ξερόλοφο του Αϊ - Μηνά είναι ακόμα τα κόκαλα των νεκρών της φοβερής πείνας του χειμώνα του 1941-42. Πρέπει μετά ν' ανέβεις μέσα στο χωριό, να φτάσεις εκεί που σήμερα στεγάζεται το Μουσείο Δημοκρατίας για να μάθεις πως αυτό το κτίριο ήταν τότε ο φοβερός «Θάλαμος», εκεί που ο μακελάρης χωροφύλακας Βουδικλάρης, με αδερφό υπασπιστή του Τσολάκογλου, έκλεισε τους εξόριστους με στόχο την εξόντωσή τους από πείνα. Κι ακόμα πιο ψηλά, να φτάσεις στο νεκροταφείο του Αϊ - Γιάννη για να μάθεις πως ήταν τόσο πολλοί οι νεκροί που δεν χωρούσαν άλλοι. Απ' το «βράχο του Λένιν» (κι αυτό ονομασία που έδωσαν οι εξόριστοι) στη νότια άκρη της αμμουδιάς, τίποτα δε θυμίζει σήμερα το χαρακτήρα του νησιού τότε: Θανατονήσι!
 
Οι αμετανόητοι
Οι πρώτοι πολιτικοί εξόριστοι στάλθηκαν στον Αη Στράτη τη δεκαετία του 1920, σχεδόν ταυτόχρονα με την ίδρυση του ΚΚΕ (ΣΕΚΕ) και ήταν κατά κύριο λόγο εργάτες και συνδικαλιστικά στελέχη, μέλη και στελέχη του Κόμματος. Η δικτατορία του Πάγκαλου αυξάνει τον αριθμό των εξόριστων, ενώ ο Βενιζέλος με το «Ιδιώνυμο» θεσμοθετεί τις εξορίες. Στη δικτατορία του Μεταξά οι πολιτικοί εξόριστοι στον Αη Στράτη ξεπερνούν τους 250. Παραδίδονται στους ναζί και παρά την προσπάθεια εξόντωσής τους με πείνα, στις 17 Ιούνη του 1943, με καΐκι του ΕΛΑΝ οι εξόριστοι περνούν στην Ελεύθερη Ελλάδα! Ο Αη Στράτης πλημμυρίζει και πάλι από εξόριστους από το 1946 έως και το 1949 (5.000 άντρες και 500 γυναίκες). Από το 1950 έως και το 1962 είναι η τρίτη περίοδος ενεργοποίησης του στρατοπέδου. Αρχικά μεταφέρθηκαν εκεί 1.800 «αμετανόητοι» από τη Μακρόνησο. Αριθμός που αυξάνει ραγδαία για να φτάσει στους 4.500 πολιτικούς εξόριστους. Το στρατόπεδο κλείνει οριστικά το 1962. Υπολογίζεται ότι στην ιστορία του στρατοπέδου πάνω από 10.000 άντρες, γυναίκες και μικρά παιδιά εξορίστηκαν εκεί.
 
Κράτησαν ψηλά τη σημαία του ΚΚΕ*
Ξεφυλλίζοντας τα υλικά στο Αρχείο του ΚΚΕ (γράμματα, κάρτες, βιβλία, ανακοινώσεις, εφημερίδες, ειδικές εκδόσεις κ.ά.) ξεδιπλώνεται μπρος μας ένας αδιανόητος για τα σημερινά δεδομένα κόσμος. Οι αριθμοί χάνουν την αξία τους, καθώς καθένας από τους χιλιάδες που πέρασαν απ' τον Αη Στράτη είναι μια ολόκληρη ζωή. Κι όλοι μαζί ένα Κόμμα, το ΚΚΕ. Οχι μόνο τα μέλη του αλλά και οι χωρικοί στην πλειονότητά τους, όπως αβίαστα προκύπτει από το σύνολο των αφηγήσεων, στις οποίες ξεχωρίζει ακριβώς αυτή η στενή σχέση του κόσμου με το ΚΚΕ. Δύσκολο σ' ένα μικρό αφιέρωμα να δείξεις πώς άλλαζε προς το καλύτερο η ζωή των ανθρώπων με τον ερχομό των εξόριστων. Από τα απλά καθημερινά έως την αντιμετώπιση της πείνας του '41. Κι αργότερα όταν γιατρός στο νησί σήμαινε εξόριστος. Ψαράς σήμαινε εξόριστος. Μποστάνι σήμαινε εξόριστος. Θέατρο σήμαινε εξόριστος. Κάθε μέρα μια ιστορία και κάθε ιστορία μικρή ψηφίδα στα 100 χρόνια του ΚΚΕ.

Διαβάζουμε: «Ο Αη Στράτης χρησιμοποιήθηκε 18 χρόνια σαν τόπος εξόντωσης των αγωνιστών του λαού, που παρά τα μαρτύρια κράτησαν ψηλά τη σημαία του Κόμματος και διαπαιδαγωγήθηκαν κάτω από τις σκληρότερες συνθήκες στον αγώνα για τη λευτεριά και την προκοπή του λαού»(Αθήνα, Μάρτης 1947, πρόλογος με την υπογραφή «Εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ» σε βιβλίο για τον Αη Στράτη)
rizospastis.gr

* Το παρόν ιστολόγιο όταν αναφέρεται στο ΚΚΕ εννοεί το ΚΚΕ του Νίκου Ζαχαριάδη και του Νίκου Μπελογιάννη.