Ο διάσημος χαράκτης και αγωνιστής Γιώργος Φαρσακίδης

Ο Γιώργος Φαρσακίδης γεννήθηκε στην Οδησσό της Σοβιετικής Ένωσης. Στα 18 του, εντάχθηκε στην υποδειγματική ΕΠΟΝ και πολέμησε τον κατακτητή. Τραυματίστηκε δύο φορές στη μάχη και έμεινε ανάπηρος και στα δύο του χέρια. Με το μεταβαρκιζιανό καθεστώς συλλαμβάνεται και εξορίζεται για μεγάλο διάστημα. 

Οι σταθμοί του δύσκολου ταξιδιού του, Μακρόνησος, Αϊ-Στράτης, Γυάρος, Λέρος, δεκαεξίμισι χρόνια εξορίας, βασανιστηρίων και πόνου. Αλλά και δεκαεξίμισι χρόνια δημιουργίας και αστείρευτης αγωνιστικότητας

Στην εξορία ζωγραφίζει θέματα με περιεχόμενο από τη ζωή εκεί. Επιχειρεί να αποτυπώσει τον πόνο και τα μαρτύρια που είδε και βίωσε. Μετά τα χρόνια την πτώση της Χούντας, ο Γ. Φαρσακίδης δημοσιεύει εργασίες του σ’ εφημερίδες, εκθέτει τα έργα του και εκδίδει τα βιβλία του. 

Έχει εκδώσει πάνω από 17 βιβλία και λευκώματα και έχει τιμηθεί για την αγωνιστική και καλλιτεχνική του δράση με το χρυσό μετάλλιο της Σοβιετικής Επιτροπής Ειρήνης. 

Στη νέα γενιά για έναν καλύτερο κόσμο
««...Σύμφωνα με την επικούρεια αντίληψη που είχα κληρονομήσει απ' τον πατέρα μου, πως η Δημιουργία πρέπει να αποβλέπει στο καλό των ανθρώπων είχα αυτοστρατεύσει τις όποιες εικαστικές επιδώσεις μου στον χώρο του ιδεολογικού μου πιστεύω. 
Στην Κατοχή θα φιλοτεχνήσω γελοιογραφίες με στόχο τους εισβολείς. 
Πολεμώντας στ' αντάρτικο θα απεικονίσω συμβάντα της εκεί ζωής μας σε σκίτσα και στο "Σύρμα" της Μακρονήσου τα βασανιστήρια και τους βασανιστές. Μα πάντα με πρόθεση να καταγγείλω και να πληροφορήσω. 
Στη δεκαετία του '50, στο στρατόπεδο του Άη Στράτη, θα μάθω πως τον καιρό του Ομήρου, το καλό και το ωφέλιμο ήταν ταυτόσημα του ωραίου και ότι ο ανώνυμος τοιχογράφος της Αλταμίρα ζωγραφίζοντας, τα ανεπανάληπτα σε ομορφιά και κίνηση ζώα, δεν αποσκοπούσε παρά να μεταδώσει την πείρα του κυνηγού στους νεότερους. 
Διάβασα για το ότι ο Αϊζενστάιν γυρίζοντας τον Αλέξανδρο Νέφσκι, παραμερίζοντας αισθητικούς πειρασμούς, δάγκανε τις γροθιές του, που δεν ήταν έτοιμη η ταινία, να την «πετάξει σαν χειροβομβίδα ενάντια στον εχθρό». Και εμείς, δουλεύοντας σε συνθήκες αντίξοες τα σκηνικά του στρατοπεδικού μας θεάτρου, αντλούσαμε κουράγιο από την αίσθηση των στιγμών της χαράς που θα δίναμε στους ταλαιπωρημένους από την πολύχρονη κράτηση, συνεξόριστους. Ζωγραφίζαμε, χαράζαμε, τυπώναμε κάρτες στον Άη Στράτη, και επί Χούντας αργότερα στη Γυάρο και Λέρο. Να μάθουν οι έξω ότι ζούμε και κρατάμε άπαρτο το αγωνιστικό μας χαράκωμα. Πρότυπα μας οι μεγάλοι ρεαλιστές που είχαν θέσει την τέχνη τους στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων. Θαυμάζαμε τον Μαγιακόφσκι που είχε στρατεύσει την ποίηση του στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού. Τον Ριβιέρα που ζωγραφίζει σκυμμένες πλάτες και γερμένα κεφάλια των αγροτών, Αμερικάνους ληστές πετρελαίων, τραπεζίτες με την βίβλο και πόρνες της "υψηλής κοινωνίας". Αλλά και την απελευθερωμένη γη, με τους γεωπόνους, τα τρακτέρ και τα λαϊκά πανηγύρια. Χαιρόμασταν την καυστική ειρωνεία του Πικάσο για τους αρνητές του κοινωνικού περιεχομένου στην Τέχνη και τη δήλωση του στους βολεμένους αστούς για το ότι τα εργάτου: «...είναι βόλια που στοχεύουνε πάνω τους...». 
Μετά τη διάλυση των στρατοπέδων, ζώντας τη κοινωνία της «Ελεύθερης Αγοράς» πιστοποιούσα όλο και περισσότερο ότι: Η τέχνη που δεν ξανοίγει προοπτικές ενός κόσμου καλύτερου, που προβάλλει σαν αυτοσκοπό τη βία και την απληστία του κέρδους, μια τέχνη που της είναι αδιάφορος ο ανθρώπινος πόνος, που πολεμά τις χαρές της ζωής, την ομορφιά, τη φύση, τον έρωτα, δεν είναι παρά μια τέχνη σύμφωνη με τις επιταγές των προνομιούχων της Νέας Τάξης Πραγμάτων»


Το παρακάτω αφιέρωμα αποτελεί τμήμα των έργων του από την Μακρόνησο. Οι εικόνες βρίσκονται στο λεύκωμα του ιδίου με τίτλο «Μακρόνησος»














 

You Might Also Like

0 σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Δημοφιλείς 30 ημέρες

Δημοφιλείς 7 ημέρες