Ο Ντίνος Ηλιόπουλος της τέχνης και της ζωής

Χιούμορ, ευγένεια, κομψότητα
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος της τέχνης και της ζωής Κάθε φορά που γράφω ένα «Διαχρονικό» για κάποιον που έχει φύγει από τη ζωή, εντυπωσιάζομαι με την ταχύτητα που φεύγει ο πίσω μας χρόνος.
Δέκα κιόλα χρόνια από το θάνατο του αγαπητότατου Ντίνου Ηλιόπουλου -δέκα μάλιστα και κάτι- 4 Ιουνίου 2001 (και συγγνώμη για την καθυστερημένη μνημόνευση), στα 88 του. «Με συγχωρείτε, κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ», ζήτησε ο ίδιος και αναγράφεται στον τάφο του, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών -ενδεικτικό του χιούμορ, της ευγένειας και της κομψότητας που χαρακτήριζε την όλη του αγωγή ως ηθοποιού και ανθρώπου.
Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια, έζησε στη Μασσαλία μετά (εξ ου και η γαλλική παιδεία του), από τα 22 του στην Αθήνα, θεατρικές σπουδές σε ιδιωτική σχολή (δεν έγινε δεκτός στη σχολή του Εθνικού, γιατί δεν εκτιμήθηκε η απαγγελία του σε ποίημα του Καβάφη), από το 1944 στο θεατρικό σανίδι -πάνω από μισό αιώνα, σε μια ποικιλία έργων, ελληνικών και ξένων. Και στο σινεμά, κυρίως κωμωδίες -ενώ ξεχώριζε την εμφάνισή του στον «Δράκο» του Νίκου Κούνδουρου- που, επαναλαμβανόμενες στα κανάλια, τον κρατάνε ζωντανό, τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές εκπομπές.
Χιούμορ-παυσίπονο
Είχα τη χαρά της προσωπικής γνωριμίας σε μια εκτενή συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στην «Ε» στις 4 Φεβρουαρίου 1985. Από εκεί και τα αποσπάσματα που ακολουθούν, ξεκινώντας από αυτό που κυρίως υπηρέτησε, το χιούμορ:
«Επειδή ο Ελληνας θεατής δεν είναι Σουηδός, που δεν του συμβαίνει τίποτα, έχει συσσωρευμένες πηγές δυστυχίας κι έχει ανάγκη από το γέλιο, γιατί μ' αυτό βγάζει το άχτι του -έτσι πιστεύω εγώ. Το γέλιο είναι κάτι που σε εκτονώνει προς στιγμήν, σαν παυσίπονο. Μετά ξαναμπαίνεις στα βάσανα [...] Είμαστε εκδηλωτικοί στο θυμό, μα στο γέλιο φειδωλοί».
Οι θεατρικοί συγγραφείς και ηθοποιοί που προτιμά:
«Τον Τσέχοφ, και φυσικά τους θεούς της κωμωδίας που είναι δύο: ο Μολιέρος και ο Τσάρλι Τσάπλιν [...] Τι να πω όμως για τον Μπρεχτ... Τον Μπρεχτ που μας δίδαξε ότι ποιότητα δεν σημαίνει ανία. Μας το δίδαξε καθαρά με τα κείμενά του, ότι η διασκέδαση είναι το πρώτο πράγμα και το δίδαγμα αόρατο. Κι όποιος το πάρει. Γι' αυτό και τα έργα του είναι μιούζικαλ. Ο θεατής δεν πάει στο θέατρο για να πάει στο σχολείο... Θεωρούμε ελαφρό τον Νιλ Σάιμον επειδή κάνει μπουλβάρ και ξεχνάμε ότι μπουλβάρ - φάρσα έκανε ο Μένανδρος και ο Λατίνος Τερέντιος πριν από 2.000 χρόνια...».
Κι από Ελληνες συγγραφείς:
«Εκείνοι που πήραν τη σκυτάλη από τον Μελά και τον Ξενόπουλο: Σακελλάριος - Γιαννακόπουλος, Τσιφόρος - Βασιλειάδης, Πρετεντέρης, Ψαθάς, Μιχαηλίδης. [...] Και από νεότερους: Κεχαΐδης, Σκούρτης, Μουρσελάς, Ποντίκας... Παραλείπω όσους δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή...».
Ποια η καλύτερη θεατρική του εμφάνιση:
«Στις "Θεσμοφοριάζουσες" με τον Αλέξη Σολομό στο Εθνικό Θέατρο».
Και η χειρότερη:
«Στα "Κουνέλια", ένα έργο που ανεβάσαμε με τον Φωτόπουλο. Ο κόσμος ήρθε να γελάσει και το βρήκε τρομερά απαισιόδοξο... Κατέβηκε σε δέκα μέρες...».
«Ημουνα στο μαρξισμό»
Από πολιτικά:
«Ημουνα στο μαρξισμό, ήμουνα στην ΕΠΟΝ, όμως δεν πήγα ούτε εξορίες ούτε τίποτα... Πέρασα μια ζωή σε φοβίες, με μια Δεξιά που έκρυψε στα αζήτητα την Αντίσταση, αυτή την πρωτοφανή Αντίσταση, που θα 'πρεπε να είναι η μεγαλύτερη διαφήμιση της νεότερης Ελλάδας...».
Και τώρα:
«Δεν μου αρέσει να πω ότι είμαι ανένταχτος, γιατί το λένε όλοι... Θα 'ρθούνε οι εκλογές και δεν θα ξέρω τι να ψηφίσω...».
Το χιούμορ του Ηλιόπουλου υπάρχει και σε δύο βιβλιαράκια, με τα οποία θα κλείσω το παρόν κείμενο. Το πρώτο, «Μισή ώρα με τον...» (1960), είναι επιλογή από «15 ραδιοφωνικές συνεντεύξεις με ανύπαρκτες προσωπικότητες», που έπαιρνε ο ίδιος κάθε Κυριακή επί τριάμισι χρόνια για το ραδιόφωνο της τότε ΕΙΡ. Το δεύτερο, «Προσδεθείτε...» (1962), είναι επιλογή από ταξίδια που δεν έγιναν ποτέ, για λογαριασμό αθηναϊκού περιοδικού. «Σαχλαμαρίτσες είναι αυτά που έγραψα. Δεν τα 'χω αποκηρύξει, έχω αλλάξει φιλοσοφία», είπε στη συνέντευξη.
Από τις συνεντεύξεις του «Μισή ώρα με τον...»:
* Με τον Κομφούκιο: «Τι έχετε να μας πείτε για την περίφημη φιλοσοφία σας;». «Είμαι ένας απλός άνθρωπος, κύριέ μου. Τώρα ξαναδιαβάζω αυτά που έγραψα και μου φαίνονται κινέζικα!».
* Με τον εκατοχέρη Βούδα: «Λοιπόν, δεν πρέπει να σας απασχολούμε από τον πολύτιμο χρόνο σας. Επιτρέψτε μου να σας αποχαιρετήσω». «Ευχαρίστως θα σας έσφιγγα το χέρι, αλλά θα ξενυχτούσαμε. Λοιπόν, γεια σας και είμαι στη διάθεσή σας για ό,τι περνάει από τα χέρια μου!».
Και από το «Προσδεθείτε»:
* «Το χιούμορ των Αγγλων είναι βραδυφλεγές. Οταν παρακολουθούν μια ξεκαρδιστική κωμωδία λένε: Γέλια που θα κάνουμε αύριο! Αν τους πείτε ένα πολύ αστείο ανέκδοτο και ξεκαρδιστούν επί τόπου, θα πει ότι θυμήθηκαν ένα άλλο που άκουσαν προπολεμικά!».
* Ενας Ανατολίτης στο χαρέμι του: «Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σας αναγγείλω ότι χωρίζουμε, γιατί ερωτεύτηκα ένα άλλο χαρέμι. Θα μείνουμε 26 καλοί φίλοι!»

You Might Also Like

0 σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Δημοφιλείς 30 ημέρες

Δημοφιλείς 7 ημέρες