Γεώργιος Δροσίνης. 70 χρόνια πνευματικής προσφοράς

«Εκούνησε την ανθισμένη μυγδαλιά
Με τα χεράκια της
Κ' εγέμισ' από άνθη η πλάτη η αγκαλιά,
Και τα μαλλάκια της»...
Ενα πασίγνωστο τραγούδι, που ενώ είναι γνωστός ο ποιητής του, ο Γεώργιος Δροσίνης, παραμένει άγνωστος ο μουσικοσυνθέτης του -ακόμα και στον ίδιο τον ποιητή. «Μα είναι δυνατό να μην ξέρετε ποιος έγραψε τη μουσική της Ανθισμένης Μυγδαλιάς;» τον ρωτάει ο δημοσιογράφος Κώστας Καιροφύλας («Νέα», 5 Απριλίου 1946). Και η απάντησή του:
«Την πρωτάκουσα ένα βράδυ, εδώ και εξήντα χρόνια, ενώ έφευγα με φίλους από το σπίτι τού ποιητή Σουρή. Μια παρέα Ζακυνθινοί κατέβαιναν την οδό Ασκληπιού τραγουδώντας τη "Μυγδαλιά" μου. Θέλησα να τους σταματήσω και να τους πω ότι ήταν δικό μου το τραγούδι, μα ντράπηκα. Κι ο Κακλαμάνος μού είπε ότι πολύ καιρό πρωτύτερα τραγουδιόταν. Μα δεν κατόρθωσα να μάθω το μουσουργό του».
Και στην ερώτηση «για ποιαν γράφτηκε τ' όμορφο αυτό ερωτικό τραγούδι»:
«Για μια ξαδέρφη μου, μια Δροσινοπούλα [...] Μια μέρα πήγαμε στο περιβόλι και καθήσαμε κάτω από μιαν ανθισμένη μυγδαλιά και παιχνιδιάζαμε. Ξάφνου εκείνη πιάνει τον κορμό της μυγδαλιάς και τον τινάζει. Τ' άνθια γέμισαν το κεφάλι, τους ώμους, το στήθος. Ετσι όταν έμεινα μόνος, έβαλα σε στίχους το πραγματικό επεισόδιο, φτιάχνοντας το τραγούδι αυτό που ήταν πολύ τυχερό [...] Εκείνη για την οποία γράφτηκε το τραγούδι ζει ακόμη, τώρα, γριά, μα με κατάμαυρα μαλλιά... τη συνδρομή μαγικών συσκευασιών. Ετσι διέψευσε την τελευταία στροφή του τραγουδιού μου που τη φαντάζεται "γριά με κάτασπρα μαλλιά"». (Το περιβόλι στο οποίο αναφέρεται ο ποιητής βρισκόταν στο οικογενειακό του σπίτι, γωνία Πανεπιστημίου και Πεσμαζόγλου, απέναντι από το Αρσάκειο - τράπεζα τώρα).
70 χρόνια παρών
Ο λόγος σήμερα για τον Γεώργιο Δροσίνη, καθώς στις 2 Ιανουαρίου συμπληρώθηκαν εξήντα χρόνια από το θάνατό του, στα 92 χρόνια του. Μια επέτειος που πέρασε αμνημόνευτη (όπως άλλωστε και τα εξήντα χρόνια από το θάνατο του Γρηγορίου Ξενόπουλου, που φιλοξενήθηκε πριν από δύο εβδομάδες σ' αυτή τη σελίδα). Τον θυμήθηκε η Πανελλήνια Ενωση Φιλολόγων, η οποία, σε συνεργασία με το σύλλογο «Οι φίλοι του Μουσείου Γεωργίου Δροσίνη», οργανώνει πανελλήνιο διαγωνισμό μεταξύ μαθητών των δύο πρώτων τάξεων των γενικών και επαγγελματικών λυκείων με θέμα: «Η ποιητική του Γεωργίου Δροσίνη, όπως αναδεικνύεται σε ποιήματα της συλλογής "Θα βραδιάζη"».
Γεννημένος το 1859 στην Πλάκα, από ευκατάστατη οικογένεια, με φιλολογικές σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γεώργιος Δροσίνης, ποιητής, πεζογράφος, δημοσιογράφος, διευθυντής του περιοδικού «Εστία», που ο ίδιος μετέτρεψε στη γνωστή εφημερίδα, ιδρυτής επίσης και άλλων περιοδικών, καθώς και, μαζί με τον Δημήτριο Βικέλα, του «Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων» (που δραστηριοποιείται ώς τις μέρες μας), τμηματάρχης στη δημοτική εκπαίδευση, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της, τιμημένος με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, διαδραμάτισε επί εβδομήντα χρόνια πρωτεύοντα ρόλο στο χώρο της ελληνικής πνευματικής, εκπαιδευτικής και κοινωνικής ζωής.
Το σύνολο του έργου του περιλαμβάνεται στα δωδεκάτομα «Απαντά» του, που, με τη φιλολογική επιμέλεια του καθηγητή Γιάννη Παπακώστα, εξέδωσε ο «Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων», όπου ο ποιητής άφησε όλα τα χειρόγραφά του. Τα δε προσωπικά του αντικείμενα εκτίθενται στο δραστήριο Μουσείο Γεωργίου Δροσίνη, που στεγάζεται στην ιδιόκτητη οικία του «Αμαρυλλίς» (που είναι και ο τίτλος πεζογραφήματός του) στην Κηφισιά (Αγ. Θεοδώρων και Δ. Κυριακού, τηλ. 210-8012642 - πρόεδρος η κ. Ελένη Βαχάρη).
Κατά κριτικών
Ο περιορισμένος χώρος δεν επιτρέπει παρά μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από συνεντεύξεις του - από τον δωδέκατο τόμο των «Απάντων» του. Οπου απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις για:
Τις ρίζες που πρέπει να έχει ένα ελληνικό λογοτεχνικό έργο:
«Το έργο τέχνης πρέπει να τραφεί αποκλειστικά από την ελληνική ζωή και τη φύση. Η ελληνικότητά του δεν θα το εμποδίσει να γίνει γνωστό κι έξω, αν έχει αξία καθ' εαυτό».
Την ελληνική κριτική:
«Ως χωροφυλακή της λογοτεχνίας. Αληθινή κριτική δεν έχομε. Και τι να την κάνωμε; Ο μεγάλος θα φανεί όταν θάρθη η ώρα του. Με την κριτική δεν πρόκειται να τον δημιουργήσωμε [...] Το σπουδαιώτερο είναι πως οι κριτικοί μας φοβούνται να ενθουσιαστούν. Αυτό αποτελεί εθνική δειλία. Δεν τολμούν να πουν έναν καλό λόγο, επειδή κατά βάθος δεν αγαπούν τη ζωή [...] Υποσυνείδητα ζει μέσα τους η κακία. Ετσι εξηγείται και το γεγονός ότι ψάχνουν συστηματικά και μόνο να βρουν τις ελλείψεις ενός έργου και να του επιτεθούν»...
Ποιους Ελληνες ποιητές θεωρεί αξιότερους:
«Ασφαλώς ο Παλαμάς είναι μεγάλος ποιητής. Ο Σολωμός βέβαια είναι η κορυφή. Από κει τρέχουν τα δροσερά νερά. Λυώνουν τα χιόνια και τρεφόμαστε - εμείς τα ρυάκια. Και στο μέλλον της ελληνικής ποίησης ο Σολωμός δεν θα πάψει να είναι η βαθειά πηγή».

You Might Also Like

0 σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Δημοφιλείς 30 ημέρες

Δημοφιλείς 7 ημέρες