Γιώργος Διαλεγμένος. Τα έργα μου αρέσουν γιατί έχουν την τρέλα μου.

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ Κοντά τρία χρόνια απ' την παράσταση του συγκλονιστικού θεατρικού του έργου «Μπέλα Βενέτσια», στο θέατρο της «Οδού Κυκλάδων», ο Γιώργος Διαλεγμένος παραμένει άφαντος. Χωρίς να αυτοκαταπιέζεται, διεκδικώντας τους δικούς του χρόνους, συγγράφει το νέο, και τελευταίο, όπως τονίζει, θεατρικό του «Αυτόκλητες παραστεκάμενες», για το οποίο διατείνεται απερίφραστα: «Θα είναι το καλύτερό μου».
Στο μεσοδιάστημα, ολοκλήρωσε με τα προκομμένα χεράκια του τη μετατροπή 17 άχαρων τετραγωνικών στην ταράτσα του σπιτιού του σε έναν κλειστοφοβικό χώρο, που μπορεί να ιδωθεί σαν ένα «πειραγμένο» πολύχρωμο «έργο τέχνης». Δεν έχει αφήσει χιλιοστό κενό: εικόνες ηρώων του '21, γυαλάκια, μπίλιες, βαμμένα ξυλαράκια και καθρεφτάκια συνθέτουν ένα σύμπαν αλλόκοτο σαν τον ίδιο.
Αυτές τις μέρες στο θέατρο «Βεάκη» έκανε πρεμιέρα το «Μάνα μητέρα μαμά», ένα έργο-μύθος της νεοελληνικής δραματουργίας. Μεταπολίτευση. Η γριά μάνα πιέζεται από τα παιδιά της να δοθεί το σπίτι τους για αντιπαροχή. Ευφυές και σαρκοβόρο το «πορτρέτο» της παθογενούς ελληνικής οικογένειας, που φιλοτέχνησε για τη σκηνή ο Διαλεγμένος και παραμένει έως σήμερα εφιαλτικά επίκαιρο. «Το μοναδικό θεατρικό, από όσα έγραψα, που θα αντέξει στο χρόνο», πρεσβεύει ο ίδιος.
Είστε εξαφανισμένος το τελευταίο διάστημα.
«Ακολουθώ τη συμβουλή του Κολοκοτρώνη "Καλύτερα να σε ακούνε, παρά να σε βλέπουνε"».
Ούτε σας βλέπουμε, όμως, ούτε σας ακούμε. Κάνετε κάτι;
«Δύο χρόνια παλεύω μ' αυτό το δωματιάκι, αυτά τα 17 τετραγωνικά. Οταν αναλαμβάνω κάτι, πρέπει να γίνει τέλειο. Αν μου πεις "Γιώργο, θέλω να μου σκάψεις ένα βόθρο", όταν τελειώσω θα σου πω: "Να βάλω λίγο ψηφιδωτό γύρω γύρω να ομορφύνει;". Σε τέτοιο βαθμό! Εγώ δεν είμαι πνευματικός άνθρωπος. Ενας χειρώνακτας είμαι».
Ακόμα και όταν γράφετε τα εξαιρετικά θεατρικά έργα σας;
«Ακριβώς. Κατά λάθος πήρα αυτό τον δρόμο. Ο Τζέιμς Ντιν με πήρε στο λαιμό του. Θα μπορούσα να έχω ένα χωράφι και να σκάβω. Το θέατρο είναι "αέρας". Πήγα σ' αυτό, επειδή ήταν μια δουλειά που δεν απαιτούσε εργαλεία -δεν είχα, βλέπεις, τα λεφτά να αγοράσω. Αν με έπιανε ένα χέρι και μου έλεγε "θα πας στα ναυπηγεία", θα έτρεχα».
Μπλέξατε, το λοιπόν, με τη θεατρική συγγραφή. Ομως μονάχα εύκολη υπόθεση δεν είναι.
«Βάσανο είναι. Πήρα όχι τον κακό δρόμο, τον κάκιστο. Για όλα φταίει η γυναίκα μου η Σοφία. Εμένα, μάτια μου, δεν με ενδιέφερε ποτέ το γράψιμο. Και τώρα, 2-3 χρόνια, την έχω κοπανήσει! Με βάζει η Σοφία με το ζόρι να γράφω. Μου χαλάει την ημέρα όταν μου λέει: "Θα κάτσεις το βραδάκι με τα γραπτά σου;"».
Τα βράδια μόνο γράφετε;
«Αν δεν πέσει η νύχτα... Φοβάμαι ότι θα χάσω την ημέρα. Ο,τι περισσεύει από τη μέρα θα το δώσω στο γράψιμο. Δεν περίσσεψε; Πάω για ύπνο. Το έργο που γράφω τώρα θα είναι και το τελευταίο μου».
Εχουμε ακούσει να το λένε αυτό πολλοί.
«Εγώ δεν είμαι σαν τους ηθοποιούς, που βγαίνουν κάθε φορά και μας απειλούν "σταματάω το θέατρο". Και μετά τους ξαναβλέπουμε στη σκηνή. Εγώ αυτό που λέω το εννοώ, πάντα. Επειτα, ξέρω τον εαυτό μου. Για να ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο έργο γράφτηκαν όλα τα προηγούμενα. Να μαζέψεις και να τα στύψεις όλα, δεν θα βγάλεις ένα τέτοιο έργο. Φυσικά, μπορεί να βγει μια "πατάτα". Δεν είμαι τρελός. Είμαι 69 χρόνων. Ωσπου να το τελειώσω θα πάω 71, 72. Μπορεί να πάω και 100. Δεν ξέρω. Το μυαλό κουράζεται. Δεν γεννάει, δεν αποδίδει. Επειδή είμαι ο συγγραφέας που έχω κάνει τις επιτυχίες που έκανα, πρέπει οπωσδήποτε να ξαναγράψω; Δεν υπάρχει περίπτωση να μου επιτρέψω να καταρρεύσω. Θα σταματήσω. Οχι αυτό που κάνουν κάποιοι, ο Μπιθικώτσης, για παράδειγμα, που έφτασε να ξεφτιλιστεί! Γιατί ρε; Αφού ήσουνα number one; Είχες τη φωνάρα σου; Γιατί θέλεις να ξεφτιλιστείς για να φύγεις; Εγώ είχα την ατυχία με το πρώτο έργο να ανεβώ το τελευταίο σκαλί. Και δεν είχα πού να πάω μετά. Δεν μπορούσα να γράψω ένα έργο που να είναι κατώτερο από το "Χάσαμε τη Θεία στοπ". Πήρα μια ευθύνη που δεν μπορούσα να τη σηκώσω. Και παρ'όλα αυτά, ακολουθεί το "Μάνα μητέρα μαμά". Και πατάω σε μια σκάλα που δεν έχει σκαλιά. Γι' αυτό έχω τη φιλοδοξία αυτό το έργο μου να ξεπεράσει όλα τα άλλα».
Σε τι; Δραματουργικά; Στη γλώσσα;
«Στην... τρέλα! Ο κόσμος λέει "ο τρελός!". Εάν, όμως, γράφω αυτά τα έργα και αρέσουν, είναι γιατί είμαι τρελός. Βλέπω συγγραφείς περήφανους, που τους δίνει το χέρι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Γι' αυτό δεν θα γράψουν ένα έργο πάνω από το μέσο όρο. Εγώ δεν πήγα να παραλάβω το Βραβείο Κουν. Τα έργα μου έχουν άμεση σχέση με τον χαρακτήρα μου».
Πώς δουλεύετε τώρα για το τελευταίο θεατρικό σας;
«Εχω ένα μεγάλο τσουβάλι γεμάτο με πολύ πολύ μικρά γυαλάκια, που πρέπει να τα πιάσω με το τσιμπιδάκι των φρυδιών και να τα κάνω παζλ και πίνακα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ακόμα και στη γλώσσα παλεύω πολύ. Αν έχουμε φτωχή δραματουργία, αυτό οφείλεται στο ότι όλοι οι συγγραφείς γράφουν όπως σκέφτονται».
Δεν είστε γενναιόδωρος με τους νεότερους θεατρικούς συγγραφείς.
«Το παραδέχομαι. Αδιόρατα έχω μια σνομπαρία. Γιατί όμως; Γιατί οι συγγραφείς είναι σαν να μην έχουν φαντασία. Δεν παίρνουν μια απλή καθημερινή ιστορία να την απογειώσουν. Ας πούμε, το "Μπέλα Βενέτσια" τι είναι; Μια ιστορία που θα μπορούσε να την έχει γράψει και ο Δαλιανίδης. Εχουμε μια κοπέλα, που στο σπίτι τής κολλάει ο πατριός. Στη "Νύχτα της Κουκουβάγιας", η ανιψιά τα έχει με το θείο της. Αλλά όλο αυτό "απογειωνόταν". Πρέπει να παίρνεις μια καθημερινή κατάσταση και να βάζεις την τρέλα σου μέσα. Αυτό που κάνω τώρα γράφοντας».
Δεν θέλετε να προδώσετε το στόρι του έργου;
«Τρελός είμαι; Για να το κλέψει κάποιος άλλος; Μόνο τον τίτλο μπορώ να πω: "Αυτόκλητες παραστεκάμενες"».
Τον κεντρικό ήρωα, που θα είναι ηθοποιός στην ηλικία σας πάνω-κάτω, δεν σας ιντριγκάρει να τον παίξετε εσείς;
«Οχι. Βλέπω για το ρόλο τον Αντωνόπουλο. Το έργο θα το προτείνω, φυσικά, στον Βογιατζή, γιατί είναι ο ανώτατος, αλλά για τον ήρωα βλέπω τον Αγγελο. Κουβαλά αυτό που θέλω άμα τη εμφανίσει του. Είναι ο ωραιοπαθής γόης με την ωραία φωνή, που είναι σίγουρος ότι όλες οι γυναίκες είναι έτοιμες να πάνε στο κρεβάτι του. Εχει τη δική του αυτόκλητη παραστεκάμενη. Εχει πολύ ζουμί η σχέση τους. Δεν θέλω να κάνω ένα έργο με ωραίες εικόνες. Θέλω να μπαίνεις κατευθείαν στην ψυχή του ήρωα».
Δεν έχετε σκεφτεί να το σκηνοθετήσετε ο ίδιος, αφού πάντα σας βασανίζει το ανέβασμα των έργων σας;
«Οχι. Λέμε "σκηνοθεσία Τάδε Ταδόπουλος". Δεν υπάρχει, όμως, σκηνοθεσία στα έργα. Αυτό έλεγα στον Βογιατζή. "Λευτέρη μου, εσύ είσαι ένας υπέροχος διεκπεραιωτής. Οταν λες σκηνοθεσία, τι εννοείς; Η σκηνοθεσία είναι γραμμένη ακόμα και στο χειρότερο έργο". Είναι άλλο πράγμα η διδασκαλία και η παράσταση. Ο Λευτέρης κάνει καλή διδασκαλία και πιάνει την ατμόσφαιρα των έργων. Αλλά δεν δέχομαι από κανέναν ότι κάνει σκηνοθεσία. Ολοι οι συγγραφείς σκηνοθετούν τα έργα, αφ' ης στιγμής τα γράφουν. Εγώ βάζω και τη μουσική. Καμιά φορά, που θέλω να πειράξω τον Λευτέρη, του λέω: "Αγάπη μου, εσένα ποιος θα σε θυμάται μετά από 25 ή 50 χρόνια; Θυμάται κανείς ποιος ανέβασε και έπαιξε τον Σέξπιρ; Τον Σέξπιρ ξέρουν όλοι. Και τον Πιραντέλο. Ε, λοιπόν, εμένα θα ξέρουνε"».
Τι σημαίνει για εσάς το γεγονός ότι το «Μάνα μητέρα μαμά» ανεβαίνει πάλι;
«Ως καλλιτεχνικό γεγονός, με αφήνει αδιάφορο. Αν κολλήσω στο καλλιτεχνικό σκέλος, μετά την παράσταση που κάναμε με τον Βουτέρη και την Ντενίζ Μαλτσαβιά, δεν θα έπρεπε να το ξαναδώσω πουθενά. Αυτή τη φορά υπάρχει, όμως, ένα πολύ καλό καστ ηθοποιών. Μπορεί να γίνει μια ωραία δουλειά».
Είναι ένα στοίχημα για σας το να αντέχει, τριάντα χρόνια από το πρώτο ανέβασμά του;
«Είναι το μόνο έργο που θα μείνει από μένα. Ούτε το "Χάσαμε τη Θεία στοπ" θα μείνει, που θα ανεβαίνει καμιά φορά, μετά από χρόνια, όπως η "Βεγγέρα" του Καπετανάκη ή η "Στέλλα Βιολάντη" του Ξενόπουλου. Ούτε τίποτα. Αλλά το "Μάνα μητέρα μαμά" θα κρατήσει. Γιατί είναι ελληνικό. Γιατί η ελληνική οικογένεια έτσι θα είναι πάντα. Αυτό το άρρωστο μόρφωμα. Η πεθερά αιώνια θα μισεί τη νύφη. Δεν αλλάζει κάτι». *
info:Το «Μάνα μητέρα μαμά» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1979. Φέτος επανέρχεται στο «Βεάκη», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Μάνα, η πρώτη ερμηνεύτρια του ρόλου Ντίνα Κώνστα, η οποία κράτησε το ρόλο και στην παράσταση του Φασουλή το '95. Συμπρωταγωνιστούν οι Πάνος Σκουρολιάκος, Γιώργος Νινιός, Ελισάβετ Μουτάφη, Βάσω Γιουλιελμάκη. Σκηνικά και κοστούμια: Γιώργος Πάτσας.
Από το πρώτο του έργο πέτυχε. Δεν έγραψε πολλά, όμως όλα αποθεώθηκαν στη σκηνή. Κι ενώ στο θέατρο «Βεάκη» ανεβαίνει ξανά το «Μάνα Μητέρα Μαμά» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, εκείνος παλεύει μ' ένα καινούριο. Γράφει σε ανύποπτους χρόνους και χώρους. Ακόμα και πάνω στο ποδήλατό του...

Αλλά δεν είναι επικίνδυνη η ποδηλασία στην Αθήνα; Ετσι, αθλητικά, ξεκινάμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα μαζί του.

«Καθόλου! Είναι τέτοιο το τράφικ που δεν κουνιέται κανείς. Μόνον εγώ προχωράω. Και τους δείχνω το δάκτυλο... Μέχρι να κατέβουν να με βρίσουν, έχω εξαφανιστεί. Είμαι ποδηλάτης από επτά χρόνων. Εχω γυρίσει όλη την Ελλάδα. Ετσι κάνω όλες μου τις δουλειές. Το ποδήλατο είναι σαν φορτηγό. Μέχρι και στρώμα κουβάλησα στο Βοτανικό. Συχνά σταματώ για να γράψω, γιατί μου έχει συμβεί να ξεχάσω αριστουργήματα που σκέφτηκα».

«Δύσκολα συγκεντρώνομαι»

- Τρία χρόνια παλεύετε μ' ένα έργο.

«Κατ' αρχάς χαίρομαι που ανεβαίνει το πιο διαχρονικό έργο μου "Μάνα Μητέρα Μαμά" σε μια δυναμική και ιδανική διανομή. Δυστυχώς ενθάρρυνα τους γύρω μου ν' απαιτούν από μένα όλο και περισσότερα πράγματα, με πρώτη και καλύτερη τη γυναίκα μου. "Τι έγραψες σήμερα;" μου λέει. "Τίποτα" της απαντώ. Γράφω όποτε πλήττω. Εχω χάσει την ικανότητα να σκέφτομαι.

»Δύσκολα συγκεντρώνομαι και απ' τον εαυτό μου έχω υψηλές απαιτήσεις χωρίς να διαθέτω την κατάλληλη παιδεία. Γι' αυτό δεν είμαι παραγωγικός. Αυτό, όμως, που γράφω τώρα αισθάνομαι ότι είναι το καλύτερό μου. Ο τίτλος είναι "Αυτόκλητες παραστεκάμενες" και η βασική ιδέα αφορά εκείνες τις γυναίκες που πηγαίνουν παρηγορήτριες δίπλα στους ξεπεσμένους σταρ ξεσκατώνοντάς τους»...

- Είστε μονίμως οργισμένος με όλους και με όλα. Μήπως είναι και λίγο πόζα αυτή η στάση;

«Ετσι λες; Ξέρεις ότι από επτά χρόνων παιδί που με πήρε η κυρά Κατίνα η Διαλεγμένου από το βρεφοκομείο, δεν είχα ακούσει ποτέ το όνομά μου; Με έλεγαν αντάρτη, κατσαπλιά, μπουραντά. Από το βρεφοκομείο βρέθηκα κατευθείαν στο σχολείο. Δεν είχα καμία παράσταση. Δώδεκα σχολεία άλλαξα μέχρι να βγάλω το Γυμνάσιο. Εβαζαν τη κυρά Κατίνα να διαλέξει: αν τον κρατήσουμε επειδή είναι ζωηρός και χαλά τις τάξεις θα πάρει τέσσερα μένοντας στην ίδια τάξη ή θα πάρει πέντε και θα τον πάτε σ' άλλο σχολείο στην επόμενη τάξη. Ηταν πόζα αυτό; Η Μελίνα έλεγε "εσύ θα πεθάνεις οργισμένος". Το σκέφτομαι μερικές φορές. Τι θα κάνω ακίνητος, καρφωμένος στον τάφο; Μάλλον θα βρω τρόπο να γυρίζω πλευρό»...

- Τι σας εξοργίζει κυρίως;

«Αυτό ο κάφρος Ελληναράς. Τον καταλαβαίνω από το αυτοκίνητο που οδηγεί: Μάρκα και χαρακτήρας. Εχω μανία να μπαίνω στην ψυχή των άλλων, να τους παρακολουθώ όχι από συγγραφική ταχύτητα, έτσι, από ιδιοτροπία. Στο σπίτι μου στο Βοτανικό, διεκδικούσε αποκλειστικά την είσοδο προς αυτό μια γριά με τον γιο της. Εβαζα μια γλάστρα, την πέταγε. Μου έκανε εξήντα μηνύσεις.

»Σιχάθηκα τους δικαστές που έπαιρναν το σοβαρό τους ύφος για να με δικάσουν επειδή είπα το γιο μαλάκα. "Θα μου απαγορεύσετε την εθνική μας λέξη;" τους έλεγα. "Είπατε την κυρία, 95 ετών, πουτάνα;" "Νόμιζα ότι θα την κολάκευα" απαντούσα με θράσος πλέον. "Ο μηνυτής έχει δύο μάρτυρες που σας είδαν". "Κι εγώ άλλους τέσσερις που δεν με είδαν". Περιμένοντας να φτάσει η σειρά μου παρακολούθησα τρεισήμισι χιλιάδες δίκες. Η Ευελπίδων είναι θυγατρική της Σοφοκλέους. Μαζεύουν λεφτά συνεχώς».

- Ούτε με τα βραβεία τα πάτε καλά. Τα αρνηθήκατε δις...

«Δεν πήγα να παραλάβω τα βραβεία Κουν γιατί δεν θεωρώ τον καλλιτέχνη δημόσιο υπάλληλο που χρειάζεται συστατικές περγαμηνές. Βιογραφικό είναι το έργο του. Γι' αυτό τους είπα, δώστε τα σε κανέναν άλλο, να τον κάνετε ευτυχισμένο. Ασε που μπορεί να του δώσει και κουράγιο. Αν ήταν χρηματικά βραβεία, αλλάζει. Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να κάνεις επτά εκατομμύρια έξοδα για τελετές στο Μέγαρο και να μη δίνεις δύο εκατομμύρια στον καλλιτέχνη, τον Βογιατζή, για παράδειγμα, που τότε χρωστούσε δύο ενοίκια. Πρόκειται για βραβεία ξεφτίλας που θρέφουν μόνο ματαιοδοξίες.

»Πολλοί συνάδελφοί μου νιώθουν ότι μ' αυτά ανεβαίνουν κοινωνικά λες το βράδυ δεν θα κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι, δεν θα φάνε το ίδιο φαγητό. Εδώ τσακώνονται, φτάνουν στο σημείο να εγκαταλείψουν την παράσταση, γιατί το όνομά τους είναι αδικημένο στη μαρκίζα. Και δεν σκέφτονται ότι του χρόνου μπορεί να μη ζουν».

- Ομως η ματαιοδοξία είναι ίδιον του καλλιτέχνη. Εσείς την υπερβήκατε;

«Τώρα που το λες, μπορεί να το κατάφερα από παιδί. Η κυρά Κατίνα με υιοθέτησε από το Βρεφοκομείο στην Πειραιώς, Πινακοθήκη σήμερα, αφού οι Γερμανοί τής σκότωσαν το γιο. Μερικές φορές περνώ απ' έξω και λέω: "Α ρε σε τι σπιταρώνα έμενα". Τότε δεν το είχα δει απέξω, παρά μόνο όταν με πήρε εκείνη. Επτά χρόνων παιδί ήμουν στο Βρεφοκομείο γιατί δεν υπήρχαν θέσεις σε ορφανοτροφείο. Η κυρά Κατίνα ζητούσε ένα παιδί που να το λένε Γιώργο για ν' αντικαταστήσει το δικό της Γιώργο. Αφού μερικές φορές λέω, αν με έλεγαν Νίκο, ακόμα μέσα θα ήμουν... Με έπαιρνε λοιπόν στο νεκροταφείο συχνά, γιατί δεν είχε πού να με αφήσει.

»Τα παιδικά μάτια μου είδαν πολλά εκεί μέσα. Μέχρι εκείνη να περιποιηθεί τον τάφο του γιου της, βολτάριζα ανάμεσα στα μνήματα. Εβλεπα να ξεθάβουν άλιωτους ακόμα πεθαμένους, να τους βάζουν μέσα σε ζεμπίλια κι από πάνω σκίνα γιατί θα τους περνούσαν από το δρόμο. Αυτές οι εικόνες σφράγισαν στο μυαλό μου το μάταιο της ύπαρξής μας».

- Και η ορφάνια τι σας άφησε;

«Τίποτα απολύτως. Το καταχάρηκα! Χωρίς γονείς υπήρξα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, απ' όλες τις πλευρές. Υπέροχα παιδικά χρόνια. Ποιος θα έδερνε την εποχή του ξύλου ένα ορφανό; Στην αυλή άκουγα τα ουρλιαχτά των άλλων παιδιών, όταν τα πλάκωναν οι δικοί τους, κι εγώ ωραίος... Μεγαλώνοντας δεν νοιάστηκα, δεν θρήνησα κανένα δικό μου. Ούτε αδέλφια, ούτε ξαδέλφια, ούτε όλα αυτά τα προβλήματα που δημιουργούν οι οικογενειακές σχέσεις. Εκανα ό,τι ήθελα. Αργότερα με τη Σοφία απέκτησα οικογένεια και ήρθαν οι στενοχώριες. Εγώ κι αυτή. Θα ορφανέψω μόνον όταν τη χάσω».

- Την αγαπάτε πολύ.

«Είναι για μένα τα πάντα. Κι ας είμαστε διαφορετικοί. Εκείνη είναι "θατσερική", ορθολογίστρια. Δύο και δύο για μένα κάνουν μέχρι και δεκατέσσερα. Με πήρε πακέτο όπως ήμουν. Τα ελαττώματά της δεν με ενοχλούν. Γελάμε πολύ, περπατάμε πάντα χέρι-χέρι ακόμα κι όταν είμαστε τσακωμένοι, άσχετα αν ο ένας κοιτάζει από δω και ο άλλος από κει. Πρώην σύζυγος του Δήμου Σκουλάκη, του ζωγράφου. Πριν χρόνια, σε μια έκθεσή του, του είπα ότι μου αρέσει η γκαμπαρντίνα αλά Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, που φορούσε. Κι επειδή ο Δήμος έχει χιούμορ, μου απάντησε: "Μου πήρες τη γυναίκα, δεν θα μου πάρεις και την γκαμπαρντίνα..."».

Οχι στην τηλεόραση

- Από τους νεότερους θεατρικούς συγγραφείς ποιους ξεχωρίζετε;

«Τον Βασίλη Κατσικονούρη. Το "Γάλα" μου άρεσε στην παράσταση της Βαγενά, η οποία δεν είναι σκηνοθέτιδα, αλλά έπιασε την ψυχή του. Το ανέβασμα του Μαστοράκη ήταν μια σκηνοθετική επίδειξη. Ο Κατσικονούρης είναι επίσης σεμνός κι ελπίζω να κρατηθεί έτσι. Οι περισσότεροι συγγραφείς ακολουθούν την πεπατημένη. Δεν ρισκάρουν, δεν έχουν φαντασία, δεν απογειώνονται. Εγώ το κάνω κι ό,τι βγει. Κάποτε το "Σε φιλώ στη μούρη" κόπηκε από την επιτροπή που θα ενέκρινε μια οικονομική βοήθεια. Ο Κεχαΐδης, μέλος της επιτροπής, είχε σημειώσει για τον συγγραφέα -υπογράφαμε με ψευδώνυμο- ότι πρέπει να πάσχει από Αλτσχάιμερ εξαιτίας της γλώσσας που χρησιμοποιεί»...

- Αλήθεια, την αντέχετε την κριτική;

«Είμαι απ' τα χαϊδεμένα παιδιά της. Δεν ξέρω πώς θα ήταν αν έπαιρνα κακή κριτική. Πάντως αν ο κριτικός είχε πνευματική οντότητα και έχαιρε της εκτίμησής μου, το πιθανότερο είναι να μην με ενοχλούσε».

- Θα γράφατε ποτέ για την τηλεόραση;

«Εδώ τρομάζω να τελειώσω ένα έργο δικό μου. Κάποτε ένας θεατρικός παραγωγός με φώναξε και μου έδειξε μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά λέγοντας: "δικά σου όλα, αν μου γράψεις ό,τι έργο θέλεις κι όποτε θέλεις". Εγώ χωρίς μία τότε -πάντα άφραγκος- του είπα ότι είναι αδύνατον. Δεν εκτελώ παραγγελίες. Με είπε τρελό για δέσιμο, δώσαμε τα χέρια κι έφυγα».

- Τι γνώμη έχετε για τον Λαζόπουλο;

«Είναι πολύ έξυπνος και θέλει να το ξέρουμε... Κι αυτό αφορά όχι αυτά που λέει όσο αυτά που θα ήθελε να πει... Διαθέτει όλα τα προσόντα - όνομα, λεφτά, χιούμορ, εξυπνάδα- για να κάνει σοβαρό θέατρο. Αλλά δεν νομίζω ότι θα κατάφερνε ποτέ να συγκεντρωθεί στη σκηνή. Είναι ό,τι καλύτερο έχουμε σ' αυτό που κάνει. Προσωπικά θα ήθελα να μη συνοδεύει τα λόγια του από γέλια και να είναι σοβαρός γιατί αλλιώς είναι σα να μας λέει: "Μη δίνετε σημασία, την πλάκα μου κάνω"»...

Ο Καραμανλής και η Ντόρα

- Εσείς τι λέτε για την πολιτική κατάσταση; Και για τη νέα κυβέρνηση;

«Η Ν.Δ. με την ξεφτίλα που έπαθε δεν δικαιούται να βρίσκεται ούτε στην αντιπολίτευση. Ας κάνουν καινούριο κόμμα. Την Κου Κλουξ Κλαν... Ο Καραμανλής στην προεκλογική του αφίσα με σύνθημα "απόφαση ευθύνης" ξύπνησε τους αναποφάσιστους. Τους έκανε να σκεφτούν κι έτσι τον μαχαίρωσαν.

»Ο νικητής Γιωργάκης εύχομαι ν' αποδείξει τον ανδρισμό του τηρώντας την υπόσχεσή του για την αποποινικοποίηση του χασίς, άσχετα αν εγώ δεν καπνίζω ούτε τσιγάρο. Οι ψηφοφόροι είναι οπαδοί "ποδοσφαιρικών" ομάδων που θα σκοτώνονται μεταξύ τους εσαεί. Η αριστερά είναι αμέτοχη, ακίνδυνη. Στο βόθρο των διεφθαρμένων καθεστώτων που ζούμε επιβάλλεται να υπάρχουν εστίες αντίστασης όπως Σέχτες, Πυρήνες, Επαναστατικοί Αγώνες»...

- Ντόρα, Αβραμόπουλος, Σαμαράς. Ποιον βλέπετε να επικρατεί;

«Η Ντόρα, κόρη του αποστάτη πατέρα της, του "Μήτσου και του Τάκη", μεγάλη καπάτσα, θα φύγει μπροστά σίγουρα. Εχει αυτό το χαμόγελο-τικ που και σε κηδεία θα το μοστράρει. Παλιά την είχα δει δημαρχίνα συνοδευόμενη από πέντε μοτοσικλετιστές και δύο αυτοκίνητα, λες και ήταν ο Αμίν Νταντά. Η εικόνα με σόκαρε. Φώναξα "δεν ντρέπεσαι", αν προλάβαινα, θα έφτυνα το τζάμι. Κι έρχεται τώρα η Ντόρα να μας πει πόσο μεγάλος ηγέτης ήταν ο Καραμανλής. Να έχεις ένα γιαούρτι να της το ρίξεις στη μούρη και να φας πόσο; Πέντε, οκτώ μήνες φυλακή; Αν μπορούσα, θα το έκανα». *

You Might Also Like

0 σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Δημοφιλείς 30 ημέρες

Δημοφιλείς 7 ημέρες